ახლა ,როცა უსმენ 40-იანი წლების ჯაზსს მანჰეტენის მშვიდ საღამოს.მახსენდები შენ ჯეკ კერუაკ – ახალი ამერიკის მამავ ! ჰანს პრომველი უსმენს და არა უსმენდა. ვიღაცისთვის ცოცხალია, ვიღაცისთვის მკვდარი. ვიღაცას არ ეკაიფება, ვიღაცას ეკაიფება და მაგრად კაიფობს კიდეც.  ვიღაც ერთი ან ორი ვარსკვლავით აფასებს goodreads-ზე, ვიღაც ხუთით.   მოკლედ, ჯეკის “გზაზე” ან ძალიან მოსწონთ ან საერთოდ არა. თავისუფლება, ბოჰემური […]

თ. ჭილაძე “კენჭი” ფრანც კაფკას შესახებ 1972 წ.   აზროვნებს. არ შეუძლია, რომ არ იაზროვნოს. სანამ აზროვნებს არსებობს, მაგრამ რადგან არსებობს იტანჯება. თან დასდევს დანაშაულის მუდმივი გრძნობა. ჩვენ თვითონ ვქმნით კერპებს და მერე თვითონვე გვეშინია მათი. “განა შეიძლება ადამიანი საერთოდ დამნაშავე იყოს?” – კითხულობს ის და როგორც ხედავთ, ეს უფრო სიზიფეს ამოკვნესაა, ვიდრე გამწარებული კაცის […]

ყოველთვის, ყველას სიტყვას წერს მუსიკა და ის სიმღერა, რომელსაც იმ დროს ვუსმენ და არა მე. შესაბამისად ბოლოს მაინც დაულაგებელი რამ გამოდის ან უბრალოდ mixed emotions. ალბომი – სირიუსი, და “თვალი ცაში” (შეიძლება აქაც დიდი ძმის ამბავია) ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და ფსიქოლოგიურად კარგად დასაკვირვებელი მომენტი იცით რა არის? ადამიანი რომ ყველა უარყოფით ემოციას მალავს, ან ნებით […]

მართლა ვფიქრობ ხოლმე ხანდახან, რა გზით მოდიან წიგნები ჩვენამდე. როდესაც დოსტოევსკის “თეთრი ღამეები” შემთხვევით დავინახე თაროზე, სწორედ იმ დროს ვწერდი დღიურში რაღაცეებს მეოცნებე ადამიანსა და რეალისტზე. ინტერნეტშიც აქამდე ხშირად შემხვედრია დოსტოევსკის ფრაზა მეოცნებეზე, ფრაზა რა, უფრო ქება-დიდება და ძალიან მიკვირდა, ამას რაღაც გაგრძელება ალბათ აუცილებლად ექნება მეთქი. საინტერესო სიუჟეტი. პირველ პირში მოყოლილი ამბები… ბიჭი, რომელსაც […]

                                          მინდოდა წერა ჯონ ლორდზე, მაგრამ უბრალოდ ვწერ მისდამი მიძღვნილ სიმღერაზე. თან უცებ ისიც გამიკვირდება ხოლმე რომ ვამბობ, ფარფლებს ლაივში ვუსმინე მეთქი. ფარფლების სული, სისხლი და ძარღვი არიან ბლექმორი და ლორდი. ჰო, არც ისე დიდი […]

ღამით სხვანაირიაო ფიქრები და.. უბრალოდ უფრო ემოციური , თორემ რა სხვანაირი. ახლა – კლეპტონი და პავაროტი მე მწამს ადამიანების, რომლებიც ცხოვრობენ მუსიკით. ქუჩაში გამვლელი მოსიარულეების, ზოგიერთის,რა თქმა უნდა, რომლებსაც თვალებზე ეტყობათ რას უსმენენ და როგორ გრძნობენ. მამას, რომელიც სტუდენტობისას “საარსებო” ფულით ყიდულობდა პლასტინკებს და უსმენდა ახალ მუსიკას. ადამიანის, რომელსაც შეუძლია გიტარის ყველა აკორდი, დრამის ყველა […]

ვეკითხები ხოლმე თავსაც, ზვიადსაც, დანარჩენ მწერლებსაც, რატომ ვწერ. ვეკითხები რატომ ქრება ხოლმე სიყვარული, და ის მპასუხობს: “არ ვიცი” შემიძლია გავაცოცხლო შემოდგომის სუსტი სუნთქვა იმ ფოთლებში, რომლებსაც სამი თვის არსებობისას ვაგროვებდი. ამიტომაც, ისე ძალიან აღარ მეშინია. ვფიქრობ და არ ვიცი, როდის ვარ ხოლმე ცოცხალი. მხოლოდ შემოდგომისას თუ იმ დროიდან მოყოლებული, რაც მას ვიცნობ? “მე შემიძლია საათობით […]